نوعا هر روزه در رسانه ها و جراید اخباری در باره اغفال دختران منتشر می شود شاید کسی بگوید پسران نیز توسط دختران اغفال می شوند درست است ولی اغفال پسران معمولا مالی است و در اندک موارد سرنوشت پسران را تغییر می دهد بر عکس اغفال دختران معمولا در سرنوشت آنها اثر خیلی زیادی دارد. در میان اغفال شدگان هم کسانی هستند که دارای تحصیلات و فهم و درک خوبی بوده اند .

حالا چه باید کرد؟

توصیه این است که اول به حرف های افراد نباید دل خوش کرد پسران در آغاز آشنایی با دختران به آنها وعده های زیادی می دهند یا خودشان را طور دیگری معرفی می کنند و متاسفانه اغلب دختران با توجه به همان ویژگی روحی که گفته زود قبول می کنند حالا برخی در همان اول و برخی چند روز دیرتر.

به همین دلیل آنها نباید به وعده های پسران توجهی کنند مثلا اولین وعده آنها وعده ازدواج است اگر می خواهند آن را قبول کنند حتما با بززگترها مشورت کنند و آنها را در جریان بگذارند . و سر خود تصمیم نگیرند زیرا خودشان به تنهایی نمی توانند آن رابه سرانجام برسانند و بعدا پشیمان خواهند شد.

به نام خدا
سلام
من پسری 19 ساله ام. الآن حدود شش هفت سالی می شود که از سن بلوغ من گذشته. الآن هم سه چهار سالی می شود که درد و رنج تنهایی و عزوبت را تحمل می کنم. گذران زندگی برایم خیلی سخت است. به دلیل اعتقاداتم اهل دوستی و ارتباط با نامحرم هم نیستم. نیاز جسمی و خصوصا عاطفی به جنس مخالف خیلی آزارم می دهد. حیا مانع می شود که این مسئله را با پدر و مادرم مطرح کنم. اخیرا به خاطر همین مشغله ی فکری که داشتم نتوانستم درس بخوانم و در کنکور نتایج بدی گرفتم. الآن بشدت مستاصل شده ام. از شما تقاضای راهنمایی و کمک دارم.
قبلا از توجهتان سپاسگزارم

در پاسخ این دوست گرامی عرض می شود که:

باید دختران و پسران بدانند که ارتباط این دو جنس با هم قبل از ازدواج به صلاح هیچ کدام از آنها نیست چون به دلیل غلبهء احساسات در این سنین و مشکلات کنترل غرایز نه این ارتباطها به رفع هیچانها و اضطرابها کمکی نمی کند بلکه نتیجه عکس می دهد جوانی که دچاز کم حوصلگی و یا فشار غریزه در جوانی بوده به خیال اینکه ارتباط با جنس مخالف می تواند او را از این مشکل نجات دهد دچار مشکلاتی می شود که مشکلات قبلی در پیش آن مشکل به حساب نمی آمد.

بهترین راه و روش برای دختر و پسری که فعلا تصمیم ازدواج ندارد پیش گرفتن راه هایی است که مشکلات فعلی او را حل کند. مثلا اگر تحت فشار غریزه هست باید راه هایی را در پیش بگیرد که فشار غریزه کم بشود مثل کنترل فکری خود دوری از محیط هایی که غریزه او را تحریک می کند اما اگر او به ارضا غریزه موقت روی بیاورد نه تنها این مشکل او حل نخواهد شد بلکه تبدیل به معضل حل نشدنی خواهد شد که حتی بعد از ازدواج نیز ممکن است برایش حل نشود.

کوتاه سخن آنکه : این تفکر که دختران و پسران فکر می کنند بخشی از مشکلات آنها قبل از ازدواج از طریق رابطه با جنس مخالف حل می شود از نظر تجربه های موجود اصلا تفکر درستی نیست و گزارش های آماری خلاف این مسئله را ثابت می کند.

اگر دختری دوست پسری دارد و احساس می کند که کمبودش با آن برطرف شده دلیل آن نمی شود که دختر دیگری هم همین تصور را داشته باشد چون  شرایط این دو با هم خیلی فرق می کند او باید شرایط خودش را ارزیابی کند و به خودش القا نکند که چون دوستم این راه را انتخاب کرده من هم باید همین  راه را انتخاب کنم.

در دیگر مسائل زندگی هم همین مسئله صادق است یکی فکر می کند که اگر سال اول در کنکور قبول بشه براش موفقیت هس ولی در باره دیگری شاید این درست نباشه بلکه قبولی در سال دوم موجب موفقیت اون بشه.

کوتاه سخن اینکه هر کسی شرایط و موقعیت خاص خودش را دارد و نمی توان راهکار بک نفر را برای دیگری پیشنهاد نمود.

جواب :

این اشکال دبیر شما ناشی از عدم شناخت وی به خدا می باشد بهش بگید :

شما انتظار دارید ما به عنوان دبیر به شما احترام کنیم یانه و اگه احترام نکنیم ما را باز خواست می کنی یا نه ؟ این انتظار و احترام به جهت شک ما به دبیر نیست بلکه به واسطه کمکی است که او به رشد علمی ما نموده هست.
نماز به عنوان سپاسگزاری از نعمت های بیشماری است که خداوند به ما عنایت نموده است و کافران نیز در خدا شک ندارند بلکه اونا خدارا قبول دارن چنانکه در قرآن کریم بارها بیان شده که اگه از کافران سوال شود که شما را کی افریده می گویند خدا . مشکل کافران این است که به باور واعتقاد خود عمل نمی کنند می گویند خدا ما را افریده ولی فرمانها ی او را گردن نمی نهند .
دین هم به ما گفته در آفرینش زمین و اسمان تدبر کنید همچنین در افرینش خودتون دقت کنید متوجه خواهید شد که کسی غیر از خدا نمی تواند انها را خلق کنید و وقتی به چنین نتیجه ای رسیدید پس خدایی که این همه امکانات را بی منتی در اختیار شما قرار داده عبادت کنید .
سخن آخر آنکه : خدای تعالی به نماز و عبادت ما هیچ نیازی ندارد بلکه روح و روان ما طوری طراحی شده که با یاد و ذکر خدا رشد می کند ذکر و یاد خدا برای روح ما مانند هوا برای جسم است اونایی که روح خود را گرسنه نگه می دارند و اهمیتی به رشد و پرورش آن ندارند بعد از مرگ دچار پشیمانی و ندامت خواهند شد و خسارت آن را خود پرداخت خواهند کرد و لی آن روز ندامت آنها سودی به حال آنان نخواهد داشت.

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

نبود برسر آتش میسرم که نجوشم

بهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم                                   

شمایل تو بدیدم نه صبر ماند ونه هوشم

حکایتی زدهانت بگوش جان آمد                                   

دگر نصیحت مردم حکایتست بگوشم

مگر تو روی بپوشی وفتنه باز نشانی                                  

 که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماع نیایم                                  

که گر به پای در ایم بدر برند بدوشم

بیا به صلح من امروز و در کنار من امشب                  

که دیده خواب نکرده است از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز برآنم                                  

که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت                    

که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

مرا مگوی سعدی طریق عشق رها کن                     

 سخن چه فایده گفتن چو پند می ننیوشم

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل                           

وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم